Uit 't Copy van Clason

Even inpakken

Ik kocht een boekenbon. “Is het voor een volwassene?” vroeg de jongen achter de kassa.

“Nee”, zei ik. “Voor een jong meisje.”

Dochter keek me fronsend aan: “Vind je dat jong? Tien jaar? Dat zal ze niet leuk vinden.”

De jongen bleef met zijn hand boven het papier hangen en keek ons aan.

“Ja, nee, ja, tien is natuurlijk niet meer jong”, beaamde ik en knikte de jongen bemoedigend toe: “Ja, een kind dus.”

Gedecideerd pakte hij een stuk papier. Dochter hing over de balie en bekeek zijn keuze met argusogen. “Is dat voor een jong meisje?” vroeg ze hem.

Op zijn hoede keek hij haar aan. Heel langzaam antwoordde hij: “Nee. Dit is voor een tiener.”

Tevreden ging ze weer naast me staan. De jongen leek opgelucht. Na het inpakken gaf hij de ingepakte boekenbon aan de tevens ingepakte dochter. Het hoofdstuk Klantenbinding kan hij overslaan.

 

 

 

Dat is de vraag

Ze keken neutraal. Drie op een rij. Ik ging tegenover ze zitten en sloeg het kladblok open. Zwijgend keken ze naar het papier. Eentje ging rechtop zitten, schraapte zijn keel en vroeg me: “Zo… dus jij komt ons interviewen?” Ik knikte hem vriendelijk toe. De tweede sloeg zijn armen over elkaar. “En, wat weet jij nou helemaal van onze branche?” “Niets” antwoordde ik eerlijk. De mannen keken elkaar bezorgd aan. De derde boog naar voren en zei: “Geef es een voorbeeld van een vraag? Dan kan ik zien of ’t wat wordt.” Ik schudde mijn hoofd. Verbijsterd staarden ze me aan. “Nee, dat kan niet”, zei ik. “Want dan moet je ook gelijk antwoord geven. Dan begint het interview.” Even was er paniek in hun ogen. Toen leunde de tweede man naar achteren en zei: “Nou meisje, begin dan maar. Het zal mij benieuwen of ’t uiteindelijk wat wordt.” “Ja meneer”, zei ik. “Dat is de vraag.”

Snoep verstandig

Zie hier ben ik. Op 14 mei 1973. Ik moet ergens om lachen. Of móet ik lachen? Voor de foto. Een rolletje moest immers niet verpest worden. Nee, het ziet er toch wel echt uit. Helemaal omdat ik in mijn hand een snoepsleutel vasthoudt. Of snoepspeen, heet dat zo? En laat dat nu heel vreemd zijn. Want toen at ik namelijk geen snoep. Niets. Dat deden ouders in die tijd. Mijn ouders gaven me geen snoep. Aldus mijn moeder. Ah. Ik ben bij mijn tante, hoor ik later. Die wist dat denk ik niet. Van dat niet snoepen. Hoewel…

 

 

Je bent er bang voor

Er zijn van die dingen. Die moet je gewoon doen. Ook al vind je het lastig. Of zie je het nut er niet van in. Of… laat ik het zeggen zoals het voelt: je bent er bang voor.

Want zeg nou eerlijk, deadlines zijn er genoeg. Met bovendien ook nog een pot met goud (of zilver) aan het einde van de rit. Een blog is toch alleen maar zelfverheerlijking? Het delen van je vakantiekiekjes? Ongevraagd uren verhalen vertellen over dingen waar je misschien beter bij moet zijn geweest.

En dan het zenuwslopende wachten op commentaar.

Goed. Al jaren roep ik ik dat het niet bij me past. Maar genoeg excuses. Ik spring er maar eens in. Schrijven zul je. Uit ’t copy van Clason. Ik had ook koppie kunnen doen, maar dat werd zo… ach ja.