Zonder woorden
‘Nou, laat ik het zo zeggen’, zegt de man. Hij kijkt naar zijn handen. De vrouw zegt niets. Ze zucht en kijkt dan naar buiten. ‘Ja.. eh…’, de man haalt zijn handen door zijn grijze haar. De vrouw staart. ‘Dus…’, … Continue reading
Uit 't Copy van Clason
Category Archives: Er was eens
Vluchten anno 2012
Het is net 1995. Een dag of vier. En ik zit in een taxi in Jakarta. Samen met hem. Hij die zo nodig een half jaar stage wilde lopen aan de andere kant van de wereld. We hebben weer een … Continue reading
Gevangen
En daar sta ik dan. Midden in de hoofdstraat, te luisteren naar muziek. Want cello. En dan breekt mijn hart open. Of in twee stukken. Dat is om het even. En eigenlijk komt het natuurlijk niet uit, zo met mijn … Continue reading
0 cent/minuut
Dit informatieblog kost je nul cent per minuut. Dat is maar goed ook, want je zou wat centen kwijt kunnen zijn. Zoals ik vandaag bij KPN. Over kastje en muur gesproken. En mannetjes maar te zwijgen. Hoewel, vandaag waren het … Continue reading
Prik
“Laat ‘em toch schat”, zegt ze in onvervalst Amsterdams. “Heerlijk wat afleiding.” Ik stribbel een beetje tegen, probeer de zoon tot de orde te roepen, maar ze pakt mijn hand. “Mijn man is dood”, zegt ze. “Zomaar. Ineens. Hij had … Continue reading
Sale
Ze buigt zich naar voren, kijkt schichtig even om zich heen en fluistert iets onverstaanbaars. “Sorry”, zeg ik. “Ik versta je niet.” Weer buigt ze zich naar voren, dit keer gaat ze dieper door de knieën. “Sale. Bij V&D. Veel … Continue reading
Ingehaald
Het is windstil. Met muziek op mijn oren fiets ik langs het water, rem af voor overstekende ganzen, en zie in de verte een bootje dobberen. Ineens word ik ingehaald, twee mannen. Ze zijn begin 70, bruin van de zon … Continue reading
Uitlachen
“Ja joh”, begint hij. “Het begint helemaal te lopen hoor. Mensen komen bij me omdat ze over me gehoord hebben. Weet je wel. Er wordt wat gepraat hoor, door de mensen.” Tevreden kijkt hij me aan. “Echt een gevalletje van … Continue reading
Niets te vertellen
Er is iets raars gaande. Ik noem het maar even zoals het is: ik heb echt niets meer te vertellen. Eigenlijk heb ik dat wel, maar het wordt niet zo prettig ontvangen. Stel je dit voor: je bent met vrienden … Continue reading
Even inpakken
Ik kocht een boekenbon. “Is het voor een volwassene?” vroeg de jongen achter de kassa. “Nee”, zei ik. “Voor een jong meisje.” Dochter keek me fronsend aan: “Vind je dat jong? Tien jaar? Dat zal ze niet leuk vinden.” De … Continue reading
