Figureren
Perfect in de maat loopt hij voorbij. Eén arm losjes langs zijn lichaam, de andere houdt een tas vast. De muziek zwelt aan…. Aan de andere kant van de hal komt zij aangelopen. Ze kijkt rond, niet te opvallend, een … Continue reading
Uit 't Copy van Clason
Category Archives: Er was eens
Vastberaden
“Praat met me”, zegt ze. De bus trekt op en ze houdt zich aan een stoel vast, schuifelt naar achteren en zit tegenover me. De persoon aan de andere kant van de lijn praat. Ze luistert, haar gezicht laat niets … Continue reading
Glazen plafond
Op het plafond loopt een streep licht. Het gordijn sluit niet goed en de buitenverlichting heeft zo vrij spel. Omdat het raam open is, beweegt de lijn, onderbreekt zichzelf soms, om dan weer over de volle lengte van de kamer … Continue reading
Oude vriendschap
Heel even denk ik dat het een vuiltje is, dus wrijf ik in mijn ogen. Maar nee, het zicht wordt niet beter. We kijken elkaar aan. Hij lijkt het ook niet te zien. Langzaam schuift hij het wat naar voren op … Continue reading
Steen
Er ligt een steen op het tafeltje. Best een grote. Niet één die je makkelijk in je broekzak stopt of in een handtas laat verdwalen. Hij ligt naast de Metro die gezien het aantal vouwen al door meer ogen werd … Continue reading
Superhandig
Ze haalt haar hand door haar blonde haar. “Wat voor een restaurant dit is?” Bedremmeld kijkt ze om zich heen. Haar vriendin, donkere krullen, bekijkt de kaart. Ze loopt met haar vinger langs de gerechten en kijkt haar tafelgenoot even … Continue reading
Uitlaten
“Van binnen. Ik ben het gewoon van binnen.” Hij eet zijn stroopwafel, probeert niet te veel te kruimelen, maar vergeet halverwege dat hij dat van plan was. Ik kijk naar hem. We hebben dezelfde ogen. Zijn huid is donkerder dan … Continue reading
Nee hoor
“Je blog ging over mij hè?” “Welke?” “Nou over.. die met die…” “Nee, dat ging niet over jou.” “O… maar dan dat stuk over, met ja, hahaha, die wel….toch?” “Ehm…nee, ook niet.” “O.” “Ben je teleurgesteld?” “Ja.” “Omdat het niet … Continue reading
Het einde
Het liefste lees ik een verhaal waarin je op het verkeerde been wordt gezet. Dat je steeds denkt dat je het begrijpt, maar het dus mis hebt. Boeken met een onverwacht einde. Die je met een zucht weer in de … Continue reading
Applaus
“Utrecht”, zegt de man. En dat zou niet zo raar zijn, ware het niet dat ik in Portugal ben. “Sorry?” zeg ik dan ook, maar hij grijnst. Een hoop goud blinkt er tussen zijn witte baard en snor. “Ik werkte … Continue reading
