Soms
De zon schijnt. En dat past zo bij vandaag. Niet alleen omdat de bus op zich laat wachten. Niet alleen daarom. Het lijkt alsof ik de enige ben hier op deze plaats, maar achter mij eet een vrouw een ijsje … Continue reading
Uit 't Copy van Clason
Category Archives: Er was eens
Dat publiek
“Ja ik woon hier wel fijn, maar dat publiek hier hè…” “Welk publiek?” “Nou, in de stad. Op het schoolplein. Nou, gewoon overal. Dát publiek…” “Oh…op straat?” “Op straat. In het huis naast je. Op de roltrap en in de … Continue reading
Maart 2001
Het geluid achter me klinkt als een colablikje dat ingedeukt wordt. Dan nog meer gekraak, splinters… Ik kijk achter me en zie als in slow motion dat de hele linkerkant van de auto langzaam wordt meegetrokken onder de grote wielen … Continue reading
Goed
Het is een dorp. Met water. En bruggetjes. Buiten voor de deuren van de huizen staan bakfietsen met kinderzitjes. Of grote bloempotten, keurig bijgehouden. De magnolia’s beginnen voorzichtig te bloeien, veel te vroeg voor de tijd van het jaar…en oja, … Continue reading
Oordeel
Ineens voel ik dat er iemand naar me kijkt. Twee bruine ogen zijn het en ze kijken in de mijne. Onafgebroken. Zonder te knipperen. Ik kijk terug want deze ogen zijn welkom. De eigenaar buigt zich wat naar voren, zijn hoofd … Continue reading
Vrij spel
Waar ik woon waait het altijd. Windstil is een fenomeen. Daar wordt over gepraat. “Geen zuchtje.” “Niet te geloven.” En hoofden worden meewarig geschud. Want zonder betekent namelijk stilte voor de storm. Dus blijven ook in de winter tuinstoelen vastgesnoerd. … Continue reading
1990 – 2014
Even is iedereen met een ander in gesprek en kan ik ongemerkt observeren. Veertigers zijn we. Ineens, lijkt wel. Want was het niet gisteren nog dat we de fietsen tegen elkaar zetten, meters bier bestelden, geld leenden en bij elkaar … Continue reading
Grand jeté
De zaal is donker. Het publiek zo stil. En daar staan ze. Ze vertellen met hun lichaam een verhaal waar iedereen zijn of haar adem van inhoudt. Hun overgave, strekkende benen, armen die ronddraaien, wentelen van lijven… ze springen zo … Continue reading
Open ogen
Hij staat links. Zijn ogen gesloten. Als enige van de hele groep. Zijn armen zijn langer dan de stof van zijn mouwen. Als hij deze armen omhoog doet, want dat doet de rest ook, zie ik zelfs een blote buik … Continue reading
Op zoek
“Yes!” Hij staat ineens voor me en duwt me met zachte dwang naar een bankje. De wind waait en hij heeft moeite om de kaart onder mijn neus uit te vouwen. “Look, look, look, lady”, roept hij uit terwijl hij … Continue reading
