Hij laat de lange buis in de grond verdwijnen. Uit zijn achterzak haalt hij handschoenen. Het is grijs. Koud. Fietsers manoeuvreren eenvoudig om de vrachtwagen die de weg verspert. Automobilisten hangen over hun stuur. Zij moeten wachten. De machine op … Continue reading
Aan het einde van de gang gaat een deur open en een man met een witte jas wenkt me. Mijn moeder staat op, pakt mijn schooltas uit mijn handen en duwt me zachtjes in de richting van de man. In … Continue reading
Achter me wordt Engels gesproken. Vrij luid. Daardoor versta ik de barvrouw niet goed. “Sorry?”, vraag ik, me iets over de bar buigend. Ze kijkt me met een frons aan. “Blauw of rood.” Het klinkt niet vriendelijk. “Blauw”, antwoord ik. … Continue reading
Ik kijk hem aan. Hij mij. Heel even aarzel ik…was het nu het tijdschrift of… Ik besluit tijdschrift te zeggen. Hij scheurt het papier ervan af en tot mijn opluchting blijk ik gelijk te hebben. De man bladert er snel … Continue reading
Een groep zijn we. Maar toch ieder voor zich. De een draagt twintig kilo. De ander krijgt met moeite twee omhoog. De nieuwelingen worden naar voren geschoven. Geduldig wachten we tot zij weten wat er van hen verwacht wordt. Voelen … Continue reading
“Het regende…” “Nee, de zon scheen…” “Oh echt?” “Ja.” “Goed. Jij droeg die ene trui, weet je nog?” “Volgens mij droeg ik een t-shirt, want de zon scheen namelijk.” “Ik zou toch zweren dat het een trui was…” “Nee, blote … Continue reading
We gooien borrelnoten in de lucht en proberen ze met onze monden op te vangen. ”Mag het licht uit…”, galmt door de kamer. Ze staat bij het lichtknopje en kijkt me vragend aan. Ik knik. Aan. Uit. Aan. Uit.… “Disco”, … Continue reading
Zelfs vanaf deze afstand zie ik dat er tranen over zijn wangen biggelen. Hij schudt zijn hoofd. Kijkt naar het muziekinstrument in zijn hand en dan wanhopig de zaal in. Zijn klasgenootjes zingen uit volle borst. Ze lachen, ze dansen. … Continue reading
Het Damrak ligt open. Dus slingeren de toeristen voor mij over de weg, vallen net niet over de tramrails en kijken verdwaasd om zich heen. Koffers rollen niet makkelijk over klinkertjes. Daar waren ze al achter. Maar nu ze van … Continue reading
Hij knikt. Dat moedigt me aan. Dus vertel ik hem meer. En meer. En misschien zelfs wat veel. Toch blijft hij rustig naast me zitten. Ik zwijg. Hij zucht en buigt zich voorover, leunt vervolgens met zijn ellenbogen op zijn … Continue reading
